Η κινδυνολογία περί εθνικής χρεοκοπίας βασίζεται σε πραγματικά δημοσιονομικά προβλήματα, ωστόσο η τρομοκρατία που ασκείται από τα ΜΜΕ περισσότερο συσκοτίζει τα πραγματικά αιτία τους, με σαφή επιδίωξη να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων το κόστος της επίλυσης της δημοσιονομικής κρίσης. Ο «εκτροχιασμός» των ελλειμμάτων όμως δεν είναι ελληνικό φαινόμενο και τα βασικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας (ακόμα και τα αναθεωρημένα ) δημόσιο χρέος, έλλειμμα , ρυθμός ανάπτυξης ΑΕΠ εξακολουθούν να είναι καλυτέρα από πολλές ανεπτυγμένες χώρες και σε καμιά περίπτωση η Ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με χώρες όπως η Ισλανδία, η Λετονία ή η Ουγγαρία
Δεν υπάρχει ελληνική ιδιαιτερότητα
Το πρόβλημα απαντάται σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Στην Ελλάδα το δημοσιονομικό έλλειμμα (του προϋπολογισμού) είναι σήμερα στο 12,5% του εθνικού εισοδήματος. Ακριβώς το ίδιο είναι και αυτό των ΗΠΑ, στην Αγγλία βρίσκεται στο 13% και στην Ιαπωνία κυμαίνεται πάνω από το 10%. Το δημόσιο χρέος (που τροφοδοτείται από τα δημοσιονομικά ελλείμματα) σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ στην Ελλάδα είναι στο 112,6%, στην Ιταλία στο 114,6% και στην Ιαπωνία πολύ πάνω από το 180%! Συμφωνά με τις τελευταίες εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το μέσο επίπεδο των ελλειμμάτων στα ανεπτυγμένα κράτη θα εκτιναχτεί από το 1,7% του εθνικού εισοδήματος που βρισκόταν το 2007 στο 9,7% το 2009 και το δημόσιο χρέος θα εκραγεί από το 78% στο 118% το 2014. Τα ύψη αυτά είναι πρωτοφανή σε περίοδο ειρήνης.
Που οφείλεται αυτός ο παγκόσμιος δημοσιονομικός εκτροχιασμός
Είναι το αποτέλεσμα των πακέτων στήριξης και στις 20 σχεδόν μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη και όχι φυσικά κάποιας, κευνσιανής έστω, πολιτικής κοινωνικών παροχών και μισθολογικών αυξήσεων. Η απειλή της οικονομικής κατάρρευσης μετά από δεκαετίες αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού απαιτήθηκε με τον αχαλίνωτο κευνσιανισμό υπέρ του κεφαλαίου, δηλαδή με κρατικές παρεμβάσεις ανεξέλεγκτων ενέσεων ρευστότητας σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, με κάθε είδους επιδοτήσεις ή άτοκες δανειοδοτήσεις, ακόμα και δωρεές.
Πέμπτη 4 Μαρτίου, και ενώ έχουν οριστεί τμηματικές συνελεύσεις σε τρία τμήματα του Πολυτεχνείου Κρήτης για τις 10 του μηνός, τρία μέλη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας πήγαν στο χώρο του κτιρίου Επιστημών για να ενημερώσουν τους συμφοιτητές τους για τη συνέλευση. Επιχειρώντας το αυτονόητο, να αναρτήσουν μια ανακοίνωση με τα θέματα, το χώρο και την ώρα διεξαγωγής της διαδικασίας τους περιμένει μια όχι και τόσο ευχάριστη έκπληξη(!!!) Βρίσκονται αντιμέτωποι με μια μεγάλη μερίδα καθηγητών του ΗΜΜΥ οι οποίοι σε κατάσταση αμόκ προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους αποτρέψουν. Βρίζουν, φωνάζουν, σκίζουν τις ανακοινώσεις, απειλώντας με πειθαρχικά και κλείσιμο της σχολής δείχνοντας έτσι το πραγματικό αποκρουστικό, αυταρχικό και αντιακαδημαϊκό τους πρόσωπο. Και όλα αυτά σε ένα χώρο που υπήρχαν πάμπολλες αναρτημένες ανακοινώσεις από τους καθηγητές, μόνο που αυτές είναι ακόμα ανέπαφες επειδή καλούσαν σε μάθημα, ενώ αυτές των φοιτητών... σε μαζική συλλογική διαδικασία.
Ίσως με μια πρώτη ματιά δεν θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει αυτήν την πέρα από κάθε όριο συμπεριφορά. Ας δούμε όμως το ζήτημα λίγο καλύτερα. Είναι μήπως ζήτημα αισθητικής του χώρου; Ή μήπως είναι όλα αυτά μια μεγάλη παρεξήγηση και δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε; Σίγουρα όχι! Η απάντηση μάλλον βρίσκεται αλλού. Γιατί αν οι καθηγητές μας είχαν τόσο υψηλό αίσθημα αισθητικής θα τους είχαμε δει να φωνάζουν για τα απάνθρωπα, μουντά κτίρια των καφέ, που στάζουν στην πρώτη βροχή. Θα τους είχαμε δει να φωνάζουν με αντίστοιχο μένος για την απαράδεκτη αισθητική που μας πλασάρουν καθημερινά τα δελτία των οχτώ. Θα έβρισκαν έστω κάτι να ψελλίσουν, για την απαράδεκτη κοινωνική αισθητική να έχουν γραφεία μεγαλύτερα από τους χώρους που ζουν οι φοιτητές τους στην εστία. Και τέλος πάντων, αν ήταν μια απλή παρεξήγηση, τότε θα κάναμε όλοι μια προσπάθεια, (ακαδημαϊκοί άνθρωποι είμαστε άλλωστε) και θα το ξεχνάγαμε...
